Chip Forelli :Artist
ฉัน
เฝ้า
คร่ำ
ครวญ
คิดถึงเธอ
ใน
สาย
ลม
หนาว
อัน
เดียว
ดาย
2007/Jun/03
2007/May/28
.
ที่รัก
หอศิลป์ริมน้ำน่าน
...................
ฟังเสียงสายน้ำเซาะโขดหิน (ฉันยังอยู่ในอิตาลี-ท่าวังผา)
และเสียงนกร้องเพลงเจื้อยแจ้ว
ในแสงแดดอุ่นยามเช้า ที่หมอกยังเริงร่าอยู่เหนือทิวไม้....
ยามตื่นนอน มองจากห้องข้างบนที่กรุกระจก
เห็นขุนเขา-เงาไม้-แม่น้ำ ทำให้รู้สึกคิดถึงใครบางคน
อยากให้มางุ้งงิ้งอยู่ข้างๆ
....................
แม้ไม่ชอบดีไซน์บางอย่างของห้องนอนนี้ แต่ก็เป็นห้องนอนที่จัดมุมได้ดีมาก
( ในฝันของฉันก็เป็นแบบนี้.. ) ถือว่าเป็นโชคดีที่ได้พักห้องรับรองวีไอพีนี้
ทุกที ก็เป็นบ้านพัก ( ซึ่งก็ว่าเริ่ดแล้ว)..
.....................
เหตุผลก็คือเพื่อนก็กลัวเราเหงา ถ้าไปพักบ้านพักคนเดียว..
เขานอนห้องใหญ่ข้างบนเราก็ว่ามันบ้าแล้ว เหมือนท่านเค้าท์ในปราสาท...
ขืนให้พักคนเดียวก็ไม่เอา-กลัวผี ต่อให้น่ารักแค่ไหนก็ตาม!
..เนื่องด้วยสไตล์ล้านนา ผสมอังกฤษ ใช้ไม้เก่า ของเก่า
คงจะมีวิญญาณเก่าสิงสถิตอยู่
เวลาเดินพื้นไม้ลั่นดังเอี้ยดๆ (พอแล้วไม่เล่า-ไว้พามาดูเอง...)
....................
ภาพเขียนชุดที่แสดงอยู่เยี่ยมมาก ตอนนี้เขาสร้างบ้านพักด้านหลังอีก
และต่อลานหินสำหรับแสดงละคร-ดนตรี
มีความคิดดีๆที่น่าสนใจอยู่.
ไม่คิดถึงคุณเลยจริงๆ พับผ่า
ฉันเอง
................................................
Love which is not always springingisalways dying.
-- ความรักที่ไม่ผุดพลุ่งขึ้นใหม่เสมอ จะตายไปเสมอ--
2007/May/17
Phuketบูกิ๊ต ไซเบอร์อินน์ประเทศไทยปลายติ่ง
ที่รักของฉัน
มีเวลามากมาย ซึ่งกว่าจะรู้ก็คือเวลาที่ไม่มีเวลา
(ช่วงขณะที่เร่งรีบ จอแจ ร้อนรน)
ชีวิตมักเป็นเช่นนี้เองเวลาอยู่เงียบๆกับหัวใจตัวเอง
จึงเป็นช่วงเวลาที่พิเศษสุด
ฉันให้เวลากับคนอื่นมากเกินไป
จนปลีกตัวมาทำธุระของความรู้สึก ของตัวเองไม่ได้
ลายมือไม่สวยเลย (นี่คือผลของการไม่มีสมาธิ) ...
การถูกคนอื่นกำหนดไม่ดีเลย- เราต้องควบคุมตัวเอง
ให้ดีเหมือนนายท้ายเรือคัดหางเสือเรือชีวิตของเรา
แน่วแน่- มั่นคงในจุดหมายปลายทาง
....และล่องเรือไปในเส้นทางฝันนั้น...
.
.
ฉันเอง
............................................................
บูกิ๊ต ในสายฝนพรำ
ตัวหนังสือบนความสับสนระหว่างทาง
กรุงเทพฯ หรือบ้านทุ่ง แม่ และโรงพยาบาล- ยาคงหมดแล้ว
คนรักก็ร่อยหรอ เหลือที่รัก คนเดียวก็เหลือแหล่
สำหรับอาการปวดไข้ และหัวใจสลาย...
เบื่อหน่ายอิสตรีก็พาลเบื่อหน่ายไปหมด...
พบพานมามากแล้วทุ่งแล้งแห่งความโดดเดี่ยว-เปลี่ยวเหงา
บนเส้นทางแสงไฟอันเปล่าเปลี่ยว
ผ่านร้อน ฝน หนาว- ผ่านลา ผ่านหยาดน้ำตาและรอยยิ้ม
รื่นรมย์กับสายลม ชื่นชมกับสายธาร
ฤดูกาลผลิบานและเหี่ยวเฉา
และผลิบานอีกครั้ง - ชีวิตเป็นเช่นนี้แหละ!!!
ไม่ว่าเราจะรักเขา - หรือเขาจะรักเรา
มันล้วนน่ากลัวไปทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่รู้จักว่าความรักคืออะไร?
.
.
คนรักของความรัก
.
.
ฉันเอง
...............................................
