2007/Jun/03

Chip Forelli :Artist

ฉัน

เฝ้า

คร่ำ

ครวญ

คิดถึงเธอ

ใน

สาย

ลม

หนาว

อัน

เดียว

ดาย

2007/May/28

.

ที่รัก

หอศิลป์ริมน้ำน่าน

...................

ฟังเสียงสายน้ำเซาะโขดหิน (ฉันยังอยู่ในอิตาลี-ท่าวังผา)

และเสียงนกร้องเพลงเจื้อยแจ้ว

ในแสงแดดอุ่นยามเช้า ที่หมอกยังเริงร่าอยู่เหนือทิวไม้....

ยามตื่นนอน มองจากห้องข้างบนที่กรุกระจก

เห็นขุนเขา-เงาไม้-แม่น้ำ ทำให้รู้สึกคิดถึงใครบางคน

อยากให้มางุ้งงิ้งอยู่ข้างๆ

....................

แม้ไม่ชอบดีไซน์บางอย่างของห้องนอนนี้ แต่ก็เป็นห้องนอนที่จัดมุมได้ดีมาก

( ในฝันของฉันก็เป็นแบบนี้.. ) ถือว่าเป็นโชคดีที่ได้พักห้องรับรองวีไอพีนี้

ทุกที ก็เป็นบ้านพัก ( ซึ่งก็ว่าเริ่ดแล้ว)..

.....................

เหตุผลก็คือเพื่อนก็กลัวเราเหงา ถ้าไปพักบ้านพักคนเดียว..

เขานอนห้องใหญ่ข้างบนเราก็ว่ามันบ้าแล้ว เหมือนท่านเค้าท์ในปราสาท...

ขืนให้พักคนเดียวก็ไม่เอา-กลัวผี ต่อให้น่ารักแค่ไหนก็ตาม!

..เนื่องด้วยสไตล์ล้านนา ผสมอังกฤษ ใช้ไม้เก่า ของเก่า

คงจะมีวิญญาณเก่าสิงสถิตอยู่

เวลาเดินพื้นไม้ลั่นดังเอี้ยดๆ (พอแล้วไม่เล่า-ไว้พามาดูเอง...)

....................

ภาพเขียนชุดที่แสดงอยู่เยี่ยมมาก ตอนนี้เขาสร้างบ้านพักด้านหลังอีก

และต่อลานหินสำหรับแสดงละคร-ดนตรี

มีความคิดดีๆที่น่าสนใจอยู่.

ไม่คิดถึงคุณเลยจริงๆ พับผ่า

ฉันเอง

................................................

Love which is not always springingisalways dying.

-- ความรักที่ไม่ผุดพลุ่งขึ้นใหม่เสมอ จะตายไปเสมอ--

2007/May/17

Phuketบูกิ๊ต ไซเบอร์อินน์ประเทศไทยปลายติ่ง

ที่รักของฉัน

มีเวลามากมาย ซึ่งกว่าจะรู้ก็คือเวลาที่ไม่มีเวลา

(ช่วงขณะที่เร่งรีบ จอแจ ร้อนรน)

ชีวิตมักเป็นเช่นนี้เองเวลาอยู่เงียบๆกับหัวใจตัวเอง

จึงเป็นช่วงเวลาที่พิเศษสุด

ฉันให้เวลากับคนอื่นมากเกินไป

จนปลีกตัวมาทำธุระของความรู้สึก ของตัวเองไม่ได้

ลายมือไม่สวยเลย (นี่คือผลของการไม่มีสมาธิ) ...

การถูกคนอื่นกำหนดไม่ดีเลย- เราต้องควบคุมตัวเอง

ให้ดีเหมือนนายท้ายเรือคัดหางเสือเรือชีวิตของเรา

แน่วแน่- มั่นคงในจุดหมายปลายทาง

....และล่องเรือไปในเส้นทางฝันนั้น...

.

.

ฉันเอง

............................................................

บูกิ๊ต ในสายฝนพรำ

ตัวหนังสือบนความสับสนระหว่างทาง

กรุงเทพฯ หรือบ้านทุ่ง แม่ และโรงพยาบาล- ยาคงหมดแล้ว

คนรักก็ร่อยหรอ เหลือที่รัก คนเดียวก็เหลือแหล่

สำหรับอาการปวดไข้ และหัวใจสลาย...

เบื่อหน่ายอิสตรีก็พาลเบื่อหน่ายไปหมด...

พบพานมามากแล้วทุ่งแล้งแห่งความโดดเดี่ยว-เปลี่ยวเหงา

บนเส้นทางแสงไฟอันเปล่าเปลี่ยว

ผ่านร้อน ฝน หนาว- ผ่านลา ผ่านหยาดน้ำตาและรอยยิ้ม

รื่นรมย์กับสายลม ชื่นชมกับสายธาร

ฤดูกาลผลิบานและเหี่ยวเฉา

และผลิบานอีกครั้ง - ชีวิตเป็นเช่นนี้แหละ!!!

ไม่ว่าเราจะรักเขา - หรือเขาจะรักเรา

มันล้วนน่ากลัวไปทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่รู้จักว่าความรักคืออะไร?

.

.

คนรักของความรัก

.

.

ฉันเอง

...............................................