เธอที่รัก

วันยังไม่ร้าย โลกยังไม่ไร้ และฉันคือเจ้าชายแห่งอาณาจักร

ถ้าฝนตกหนักสักสามสี่วัน ฉันไปไหนไม่ได้ก็ไม่เป็นไร..

(มีข้าว มีเห็ดหอม ให้เก็บ ชะอมเขียวเต็มต้น - ผักหวานแตกใบสวย

แกงผักหวานกับผักหละ(ชะอม ) เป็นของโปรด...

ใส่ปลาร้าแห้ง ทุบหอมแดงปุๆสักหัว ก็อร่อยล้ำ )

หลังจากชงกาแฟหอมกรุ่นมาวางไว้ใกล้ๆ ให้โอบกอดความว้าเหว่..

ฝนตก...ลมหนาว คิดถึงเธอจังเลย

ถ้าได้มานอนฟังสายฝนร้องเพลงใต้หลังคา ( สังกะสีพัง )

จะชงโกโก้ร้อนให้ดื่มก่อนนอน.....

กลับมาในโลกความจริง กอดตัวเองหนาวสั่น

กางร่มออกไป ฝ่าสายฝน น้ำเจิ่งไปเอาช้อนกาแฟที่ครัวเดิม

แล้วก็กลับมาสั่นขาไล่มด ที่คิดว่าแข้งขาเรา คือเกาะหนีน้ำ...

ความไกลห่างนี่ก็ดีประการหนึ่ง - คือบ่มความคิดถึงให้มีรสหวาน

ข้อเสีย - คือจะทำให้เราทุกข์ทรมานด้วยโรคเบาหวานในเวลาต่อมา

นั่งเขียนจดหมายในคืนฝนตก ขณะกบเขียดร้องระงม

และแมงเม่า-มดร่าเริงกับแสงไฟ

ก็ให้บรรยากาศเปียกปอนใจไปอีกแบบ

รวมทั้งภาพเกี่ยวกับตัวเธอ ก็ชัดเจนขึ้นมา

ในม่านหมอกฝนของความทรงจำ.

รักเธออย่างพอเพียง

เท่าที่ฉันจะรักได้ในเวลานี้

ผู้ชายสีเทาของเธอ

...............................................................................................