2007/Mar/21

1
หุบเขา-ป่าเหนือ
คืนหนาวอันยาวนาน
ที่รัก
ในอารมณ์อันเศร้าสร้อยเช่นนี้ ฉันไม่แน่ใจนักว่าจะเขียนถึงเธออย่างไร
ไม่ให้อาวรณ์ถวิลอันเย็นยะเยือก แผ่ไอไปถึงเธอให้ว้าเหว่อ้างว้างไปด้วยกันได้
.....ฉันเดินลงไปมองดาวที่ลานหญ้าหน้ากระท่อม 
ก่อกองไฟมองประกายหวังอันวาววาม
จุดตะเกียงอ่านบทกวีของมาริซิโกะ 
มีความเอิบอิ่มอันแสนประหลาดในห้วงคำนึงที่ขาดพร่อง
               "หากฉันคิดว่าจักสามารถไปจากนี่
               เพื่อไปหาเธอ
 หนึ่งหมื่นไมล์ก็จักดูราวกับไมล์เดียว
  เราสองต่างอยู่ในเมืองเดียวกัน
 ทว่าฉันมิกล้าไปหาเธอ
                ไมล์เดียวจึงไกลเสียยิ่งกว่าหนึ่งล้านไมล์"
อย่างไรฉันก็ภาวนาว่าเธอคงจะยังไม่เข้านอน
เดินไปที่ระเบียงมองดูดาวเหงา ๆ ดวงนั้น
ดาวประจำชีพฉัน (คืนนี้) และคิดถึงฉันบ้างสักนิด...
               "นานกี่ชั่วชีวิตมาแล้ว
ที่ฉันก้าวสู่ห้วงน้ำแห่งรักเป็นครั้งแรก
เพื่อที่ในที่สุด จักค้นพบว่า
ไม่มีฟากฝั่งอยู่เบื้องหน้า
กระนั้น ฉันก็รู้ว่า
                 ฉันจะก้าวหามันอีกครั้ง  และอีกครั้ง...
                              บทกวี-มาริซิโกะ

Blue Gypsy:Artist

2

ฉันจะพยายามรักษาอาณาเขตของความรักไว้

อยู่ในที่ที่เราอยู่ ทำในสิ่งที่เราทำได้

และไม่วิตกกังวลถึงสิ่งใด มันช่างยากแท้ที่รัก ที่เราจะไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้

(ทั้งๆ ที่มันมิได้อยู่กับเรา- คำที่จอห์น เลนว่าไว้)

ฉันยังอดวิตกกังวลไม่ได้ ทำอย่างไร

และทำอย่างไรที่จะคิดถึงเธอให้น้อยลง

และดำรงชีวิตอยู่อย่างปกติธรรมดาที่สุด

มิใช่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็มีแต่ใบหน้าเธอ....และเธอในห้วงคำนึง

เพราะรักใช่ไหม ฉันถามตัวเอง แท้จริงใช่ไหม และใช่ ...

ทำไมต้องกระวนกระวายทุกข์ใจไปด้วยเล่า

เออหนอ...ฉันอ่านบทกวีไปเงียบๆ

และยิ่งตอกย้ำให้ตระหนักในรักที่มีต่อเธอไปใหญ่

.

"มิมีสิ่งใดในโลกมีค่า

เทียบเท่าหนึ่งในสิบหกส่วนของความรัก

ซึ่งหยิบยื่นความเป็นอิสระให้แก่หัวใจของเรา

ดุจดวงดาวประกายพรึก ในท่ามกลางความมืดมิดก่อนรุ่งสาง

ซึ่งสาดแสงสุกใสให้แก่โลก

ความรัก ก็ได้ส่องประกายอยู่ในหัวใจเรา

และเติมชีวิตของเราให้เต็มเปี่ยมด้วยความสุข.."

.

และไยฉันถึงทุกข์เศร้า ฉันไม่เชื่อมาริซิโกะ

ฉันไม่เป็นอิสระเลย

ความรักทำให้ฉันไขว่คว้าหาแต่เธอ...

พอล้นมากๆ คนๆ หนึ่งก็สำลักเอาง่ายๆ

3

ระยะห่างและความพอดีอยู่ตรงไหน เวลานานเท่าใด

และขนาดของบ้านแห่งความรักนั้นกว้างใหญ่สักแค่ไหน

สำหรับอาณาเขตของความโหยหาอาวรณ์

เสียงพลุดังขึ้นอีกแล้ว ... พรุ่งนี้ก็เจียนส่งท้ายปีเก่า

หากคืนนี้ช่างเหน็บหนาวเข้าเนื้อ และยาวนานเหลือเกิน

ฉันจะจุมพิตใครในนาทีสุดท้ายของปี..

.

.

กาแฟเย็นไปเสียแล้วที่รัก จะมีอะไรเลวร้ายเท่ากาแฟที่เย็นชืด

กาแฟต้องร้อนๆ ความรักต้องอุ่นๆใช่ไหม.....

พรุ่งนี้ฉันจะไปตลาดแต่เช้ามืด

เพื่อซื้อดอกไม้กำใหญ่ๆมาใสแจกัน และทำงานไม่ได้...

การงานเป็นสิ่งเดียวที่จะเหนี่ยวรั้งฉันไว้จากความคิดถึงเธอ

และความร้อนรุ่มของหัวใจพเนจร

ที่ซ่อนลึกในตัวฉัน. (...เป็นอีกคนหนึ่ง ซึ่งนิสัยเสีย

และเคยตัวเสียเหลือเกินกับปีกแห่งอิสระ )

คิดถึงเธอในความเดียวดายกับสายลมหนาว

คน(หนึ่ง)ของเธอ

................................................................................

Comment

Comment:

Tweet


ดีมากที่เดียว
#2 by the old siam (203.159.12.15 /203.159.19.39) At 2007-09-05 14:53,
ทำบล็อคสวยจังค่ะ
#1 by inmymind13 At 2007-03-21 20:24,