Phuketบูกิ๊ต ไซเบอร์อินน์ประเทศไทยปลายติ่ง
ที่รักของฉัน
มีเวลามากมาย ซึ่งกว่าจะรู้ก็คือเวลาที่ไม่มีเวลา
(ช่วงขณะที่เร่งรีบ จอแจ ร้อนรน)
ชีวิตมักเป็นเช่นนี้เองเวลาอยู่เงียบๆกับหัวใจตัวเอง
จึงเป็นช่วงเวลาที่พิเศษสุด
ฉันให้เวลากับคนอื่นมากเกินไป
จนปลีกตัวมาทำธุระของความรู้สึก ของตัวเองไม่ได้
ลายมือไม่สวยเลย (นี่คือผลของการไม่มีสมาธิ) ...
การถูกคนอื่นกำหนดไม่ดีเลย- เราต้องควบคุมตัวเอง
ให้ดีเหมือนนายท้ายเรือคัดหางเสือเรือชีวิตของเรา
แน่วแน่- มั่นคงในจุดหมายปลายทาง
....และล่องเรือไปในเส้นทางฝันนั้น...
.
.
ฉันเอง
............................................................
บูกิ๊ต ในสายฝนพรำ
ตัวหนังสือบนความสับสนระหว่างทาง
กรุงเทพฯ หรือบ้านทุ่ง แม่ และโรงพยาบาล- ยาคงหมดแล้ว
คนรักก็ร่อยหรอ เหลือที่รัก คนเดียวก็เหลือแหล่
สำหรับอาการปวดไข้ และหัวใจสลาย...
เบื่อหน่ายอิสตรีก็พาลเบื่อหน่ายไปหมด...
พบพานมามากแล้วทุ่งแล้งแห่งความโดดเดี่ยว-เปลี่ยวเหงา
บนเส้นทางแสงไฟอันเปล่าเปลี่ยว
ผ่านร้อน ฝน หนาว- ผ่านลา ผ่านหยาดน้ำตาและรอยยิ้ม
รื่นรมย์กับสายลม ชื่นชมกับสายธาร
ฤดูกาลผลิบานและเหี่ยวเฉา
และผลิบานอีกครั้ง - ชีวิตเป็นเช่นนี้แหละ!!!
ไม่ว่าเราจะรักเขา - หรือเขาจะรักเรา
มันล้วนน่ากลัวไปทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่รู้จักว่าความรักคืออะไร?
.
.
คนรักของความรัก
.
.
ฉันเอง
...............................................
